Een tijdje geleden hebben we een wildcamera gekocht. De kwaliteit van de beelden is niet geweldig, maar het geeft ons de kans om te zien wat er in de tuin gebeurt als wij er niet zijn.

Door de verschillende coronamaatregelen is er één iets wat we de twee voorbije twee jaar heel hard gemist hebben en dat is het voorjaar in de Ardennen. Dat is één van de dingen waar we het eerste jaar dat we ons huis in de Ardennen hadden, het meest van genoten hebben: het zien ontluiken van de natuur. En dat zowel in de ruime regio, als in onze tuin. In 2020 duurde de eerste lockdown van half maart tot in mei en die hele periode mochten we de Franse grens niet over. In het voorjaar van 2021 golden er in Frankrijk heel strenge regels voor waarvoor je je mocht verplaatsen. Het kwam er op neer dat alleen essentiële verplaatsingen toegelaten waren van eind januari tot ergens in april of mei.

Een paar maanden geleden werd er in de Franse media aangekondigd dat het Franse leger controles ging uitvoeren aan de grens als anti-terrorisme maatregel. Zoiets zorgt over het algemeen alleen maar voor een vals gevoel van veiligheid. Maar wij hadden niet verwacht die militairen tegen te komen in de heel rustige buurt waar wij ons vakantiehuis hebben.

Elke keer dat we naar ons huis in de Ardennen gaan, is het toch weer even anders. Begin juli waren er bijvoorbeeld heel wat soorten vogels te zien in en om onze tuin.

In de vorige blog post schreef ik over onze plannen om die avond terug naar Frankrijk te kunnen trekken na een onderbreking van drie maanden. Maar bij plannen is het gebleven. Tijdens het inpakken begon Kobe te hoesten en al snel ging dat over in een typische valse kroep blafhoest. Hij heeft dat al dikwijls gehad, dus we herkennen dat ondertussen. Al snel werd dan duidelijk dat onze trip naar Frankrijk dat weekend nog niet ging doorgaan. We hebben dus nog een week langer geduld moeten oefenen voordat we naar de Ardennen vertrokken, maar toen we er weer waren was het puur genieten. We hebben een groot gedeelte van het weekend in de tuin doorgebracht, want daar was er uiteraard wel wat achterstallig onderhoud. Het gras was door de buren één van de vorige weken al eens gemaaid, dus dat konden we nu gewoon met de grasmachine nog eens doen. Ook de haag hebben ze onder handen genomen. Met zo’n buren voel je wel ineens deel van de lokale gemeenschap. We moesten alleen nog een aantal doorgangen terug vrij maken, zodat we overal weer door konden.